Tja, waar moet je beginnen na zo'n wedstrijd? Voor het 2e jaar achtereen is het niets geworden. En weer niet omdat het lichamelijk niet ging, maar dat ik de nacht mentaal niet kan overzien. En dat terwijl het lopen in de nacht zo mooi is. Lopen in een kleine wereld.
De voorbereiding ging nagenoeg optimaal. Alleen eind maart ging het eventjes iets minder. Enige zorg die ik had (en uitsprak tegen Peter) waren de beperkte km's per week. Peter wist me te overtuigen dat de vorm goed was en ik die km's helemaal niet nodig had. Vanaf begin april gingen de trainingen ook weer goed en de 2x 4uur ging probleemloos. Af en toe had ik was last van mijn bovenbenen. Die voelden vaker na een uurtje of 2 wat zwaar aan. Dat trok steeds weer weg en mentaal was het ook geen probleem. De trainingen liep ik probleemloos uit.
Vol goede moed begon ik aan de 24 uur. Vooraf ontspannen kletsen met bekenden en nieuwe bekenden. Misschien te ontspannen en te weinig focus op de wedstrijd?
Vanaf het begin liep ik een tempo zoals ik gehoopt had. En ook nog eens in een gevoel zoals ik het wenste. Rondjes van 12 minuten en een beetje waren prima. Zo draaide ik de eerste 4 uur mijn rondjes. Afspraak was om na 4 uur eventjes een korte pauze te nemen. Zo afgesproken, zo gedaan. Daarna zonder problemen het tempo weer opgepakt. De bovenbenen voelden wel alweer wat zwaarder aan, maar dat is geen probleem. Dat was ik gewend van de trainingen. Alleen nu werd het niet minder en was de tijd die ik nog moest lopen natuurlijk nog een stuk langer. Toch bleef ik strak doorlopen zonder problemen. Helaas kom ik niet in een soort van flow. Regelmatig krijg ik een gevoel van verveling over me heen. Vreemd: lopen is mijn lust en mijn leven. Na ruim 7 uur las ik weer een pauze in. Iets te vroeg, maar ik wilde problemen voor zijn. Ik had al een paar keer kramp in mijn hamstrings gekregen. Iets waar ik nooit last van heb. Steeds als ik in het bekende tempo wilde lopen, voelde ik kramp opkomen. Het zette niet echt door, maar ontspannen lopen lukte niet meer. Een teken van zwakte??
Weer verder, de souplesse was al minder. De rondetijden liepen heel licht op. Het werd donker en koud. Geen probleem, de stille uren zijn welkom. Dacht ik.....
De hamstrings voelden steeds vaker kramperig aan. Ik kreeg zelfs kramp in mijn rug. Waar dat vandaan kwam? Geen idee! Waarschijnlijk van het verkrampte lopen door de opspelende hamstrings. De mooie nacht kon mij niet meer zo boeien. Af en toe wandelde ik een stukje. Zo liep ik ook een stukje met Wim Bart. Hij kent mij en mijn leven wel aardig en aan zijn mening hecht ik altijd veel waarde. In ons gesprek(je) bevestigde hij wat Peter, Sylvia en ik eigenlijk ook weten: mijn leven en alles wat daarmee samenhangt is niet geschikt om een goede ultra te lopen. Mijn leven is te complex, niet "klein genoeg". Ik heb letterlijk en figuurlijk te weinig rust. Peter waarschuwt me ook al regelmatig om het slechte Umfelt. Daarom wil hij ook niet dat ik meer ga trainen. Dat zou de trainingen alleen maar verder teniet doen. Het was me helemaal duidelijk: zolang mijn leven niet verandert, zal ik geen 24 uur meer lopen. Dat wist ik eigenlijk al eerder, maar wilde het niet accepteren. Na het gesprek met Wim Bart in deze nacht kon ik dat wel. Uiteindelijk heeft me deze wedstrijd dus heel veel duidelijk gemaakt en gebracht op de plek waar ik nu moet zijn.
Maar ja, nu ben ik hier om een wedstrijd te lopen. Ook al zal het voorlopig de laatste 24 uur zijn en ben ik er niet klaar voor, nu wil het wel tot een goed einde brengen. Althans: dat hou ik mezelf voor. In mijn achterhoofd heb ik al een ander besluit genomen. Het moet alleen nog in mijn voorhoofd komen. Na ca. 10 uur wil ik weer eventjes rusten. Na 5 minuten weet ik het zeker. De wedstrijd boeit me niet en is toch al kapot. Ik heb geen zin om veel te wandelen en de km's bij elkaar te sprokkelen. Ik ben gekomen om hard te lopen en niet om te wandelen. Begrijp me goed: dit is geen negatief waarde-oordeel over diegenen die wel de kracht hadden om door te wandelen. Doorwandelen is sterker dan opgeven. Ik kon het niet opbrengen en ben dus zwakker gebleken. Het is duidelijk: ik ga langer rusten. Een uurtje en dan weer verder. Na 1 uur heb ik geen behoefte om de nacht weer in te gaan. Het besluit is definitief; morgenochtend loop ik de 100km vol en is het klaar.
Rond 7 uur in de ochtend ga ik weer aan de rondes beginnen. Ik loop weer gemakkelijk en loop ronde na ronde ontspannen door. Ik neem de tijd omdat ik toch tijd genoeg heb om de 100km. vol te maken. Ondertussen volg ik vol bewondering en respect de echte volhouders. Dan moet ik nog 2 ronden om de 100km. vol te maken. Daarna stop ik. Ik loop de ronde nu op 11:30 en de laatste in 10:30. Lichamelijk dus echt niets aan de hand. Pure mentale zwakte. Als ik stop blijk ik nog net geen 100km. te hebben gelopen. Jammer dan, ik ga niet nog een ronde.
Ik ga me douchen en probeer daarna de anderen te steunen en helpen waar ik denk dat het nodig is. Overal is er geweldige, mooie strijd bezig. Individueel, om de ereplaatsen, om afstanden, voorin en achterin. Ik heb genoten van die strijd, en ik ben een beetje jaloers op al die kanjers.
Terugkijkend ben ik mentaal niet sterk genoeg gebleken, hoewel ik dacht dat ik weer sterker geworden was. Waar ik vroeger mentaal niet kapot te krijgen was, haak ik nu af. Ik kan genoeg redenen verzinnen waardoor dat komt. Mijn hak en achillespees die elke pas pijn doen. Maar dat heb ik al heel lang en in trainingen zijn het geen belemmeringen. De ronde met de matten die erg ongelijk zijn en me steeds meer irriteren. Maar ook daarvan is duidelijk dat je daar alleen last van hebt als het niet goed gaat. In Stein klaagde iedereen over de plassen en de modder door de regenval. Daar liep ik goed en had ik van die plassen en modder geen last.
Alles is te herleiden op het mentale. En het mentale is weer deels te herleiden naar het leven dat ik leid. Daarom voor mij geen 24 uur meer.
Ik heb 5x in Steenbergen gelopen. De eerste 3 jaren steeds beter. De laatste 2 jaar hopeloos. In elk geval dank aan de organisatie. Zijn doen er alles aan om het de deelnemers zo goed mogelijk naar de zin te maken. Volgend jaar ben ik er weer. Zelf voor de 6 uur en verder om het WK 24 uur van dichtbij te mogen meemaken.
Het lijkt wel of het zo moet zijn. Deze week 2 hele mooie berichten ontvangen die mijn leven in rustiger vaarwater brengen. Bestaat toeval????? Steeds meer puzzelstukjes vallen op de juiste plek. Dat verandert niets aan mijn besluit om geen 24 uur meer te lopen op korte termijn, maar voelt wel heel erg goed.
